vandijkie

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

In het kader van een interlokaal uitwisselingsproject voor bloggers wisselen de bloggers van www.vandijkie.nl en notitieblogvanandre.blogspot.com van blog. In dit specifieke geval komt dat ook nog eens heel goed uit omdat zowel Linda als André elkaar goed kennen.

Het was een jaar of 5 a 6 gelden dat ik op mijn werk mijn mailbox opende en zag dat ik werd gevraagd of ik een keertje mee uit eten wou. Het was een mailtje van Linda. Ik kende Linda nog niet heel erg goed. Bij onze eerste ontmoeting op de familiebarbecue was ze nog wel wat blue en stil, maar ach dat was ik ook.  Ze bleek nog maar net mijn nicht te zijn. Dat moet ik misschien uitleggen: Linda en ik bestonden al langer, maar zijn pas op latere leeftijd familie van elkaar geworden omdat mijn tante en haar vader elkaar erg leuk begonnen te vinden.

Het voordeel van het krijgen van een nicht, wat de status van baby al tijden is ontgroeid, is dat je er gewoon een goed gesprek mee kan voeren over bijvoorbeeld Freud, Aristoteles en Acda en de Munnik. Overigens hebben we de eerste twee personen nooit echt besproken, maar als we dat hadden gewild dan hadden we dat echt gedaan. Mede doordat Linda de status van baby ruim ontgroeid was, besloot ik op haar uitnodiging in te gaan, ik heb het namelijk niet zo op potjes Bambix .
We besloten naar de Italiaan te gaan. Vooral omdat de Griek dicht was. Het was gezellig. We hebben gelachen en gepraat, want enkel lachen zonder te praten was wel heel gek geweest. Jaren volgde en daarmee ook de activiteiten. Zo hebben wij samen gekookt, niet dat het een onverdeeld succes was, het dakje op de soep viel letterlijk in de soep, maar ach bij het maken van het nagerecht was het wel weer lachen om in een vreemde keuken te staan en heel onschuldig ‘zeg waar heb je de hamer ergens liggen? ’te roepen, om deze vervolgens ook luidruchtig te gebruiken. Daarnaast hebben we gerolstoelhockeyd, Veldhuis en Kemper gezien, Grieks gegeten, Acda en de Munnik gezien en veel gelachen maar ook gepraat, want als we alleen maar gelachen hadden was het ook maar raar.

Door de jaren heen veranderde Linda van een stille, wellicht wat verlegen meid in een eigentijdse vrouw met lef . Linda gaat mij nu haten door dit te stellen. Want eigenlijk houdt ze er niet van om in een hokje geduwd te worden, dus eigenlijk is Linda een vrouw van alle tijden. Of nou ja de IJstijd dan niet, want dat was gewoon een kille tijd. Misschien moet je meer denken aan de tijden vanaf de jaren ’60 ofzo Niet dat ze oubollig is, maar ze wil gewoon niet in een hokje gedrukt worden en anders kan ik het ook niet verwoorden.

Ondanks dat ze in de loop der jaren is veranderd, is er 1 ding nog hetzelfde gebleven. Je kan nog steeds goed met haar lachen en goed met haar praten. Maar soms, als we een gekke bui hebben, lachen we ook weleens gewoon zonder te praten en praten we ook wel eens zonder te lachen. Waarom? Omdat we eigenlijk gewoon gek en raar zijn en dat van elkaar weten.

Ps. Zodra mijn blogje op de site van André komt, zal ik dit natuurlijk aan jullie doorgeven!

5 jaar geleden, wat zagen we er nog jong en goed uit!